இயலாமையைக் குறிப்பிட்டு உறையூர் முதுகண்ணன் சாத்தனார் எழுதிய புறநானூற்றுப் பாட்டு (28)
உயிரினப்
பிறப்பில் எட்டு வகையான பேரச்சம் உண்டு. மூக்கறை, கைகால் குறை, கூன்முதுகு, குள்ளம், ஊமை, செவிடு, விலங்குத் தன்மை, பித்து ஆகியவை அவை. இவற்றில் எந்தக் குறையும் இல்லாமல் பிறந்திருக்கும் ஒருவன் தன்னிடமுள்ள
செல்வத்தால் அறம், பொருள், இன்பம்
மூன்றும் துய்த்து, பிறர் துய்க்கத் தந்து வாழவேண்டும் என்று
ஒரு பாடலில் குறிப்பிடுகிறார்.
மனித சமூகம் எந்தக் காலகட்டத்திலும் முழுமையானது அல்ல. ஒவ்வொரு காலத்திற்கும் அதன் அறிவின் எல்லைகள் உண்டு. அந்த எல்லைகளைத் தாண்டி மனிதர்கள் சிந்திக்க முடியாத தருணங்களும் உண்டு. பண்டைத் தமிழ்ச் சமூகமும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. மனித உடல் குறைகள், அறிவுக் குறைகள், வாழ்வின் இடறல்கள் ஆகியவற்றை அவர்கள் தங்கள் காலத்தின் அறிவோட்டத்திற்குள் தான் அணுகினர்.
இந்த இயலாமையை
மிகத் தெளிவாகக் குறிப்பிட்டவர் உறையூர் முதுகண்ணன் சாத்தனார். அவர் புறநானூற்றில் (பாட்டு 28)
மனிதர்களின் எட்டுக் குறைகளைச் சுட்டிக்காட்டி, அவற்றோடு வாழும் வாழ்க்கை ஒரு ‘வாழ்வு’ எனப்படுமா என்ற கேள்வியை
எழுப்புகிறார்.
புறநானூறு 28 – எட்டுக் குறைகள்
சாத்தனார்
கூறும் வரிகள்:
சிறப்புஇல்
சிதடும் உறுப்புஇல் பிண்டமும்
கூனும்
குறளும் ஊமும் செவிடும்
மாவும்
மருளும் உளப்பட வாழ்நர்க்கு
எண்பேர்
எச்சம் என்றுஇவை எல்லாம்
பேதைமை அல்லது
ஊதியம் இல்...
இந்த வரிகளில்
மனிதர்களின் எட்டு உடல்–அறிவு குறைகள் வரிசைப்படுத்தப்படுகின்றன:
1. சிறப்புஇல் – பார்வைக் குறை
2. சிதடும் – வடிவக் குறை / உடல் அமைப்பு குறை
3. உறுப்புஇல் பிண்டம் – உறுப்புக் குறை
4. கூனம் – நிமிர்வுக் குறை / உடல் வளைவு
5. குறள் – உயரக் குறை
6. ஊம் – பேச்சுக் குறை
7. செவிடு – கேட்புக் குறை
8. மா / மருள் – அறிவுக் குறை / மனக் குறை
இந்த எட்டுக்
குறைகளோடு வாழும் மனிதர்கள், அறிவும் விடுதலையும் இல்லாமல் வாழும் வாழ்க்கை ஒரு வாழ்வா? என்று சாத்தனார் கேள்வி எழுப்புகிறார்.
பண்டைத் தமிழ்ச்
சமூகத்தின் பார்வை – ‘இடறல்’ என்ற கருத்து
பண்டைய சமூகம்
இந்த குறைகளை இடறல் எனக் கருதியது. அதாவது:
- மனிதன் வாழ்வில் தடுமாறச் செய்யும் குறைகள்
- சமூகத்தில் முழுமையாகச் செயல்பட முடியாத நிலைகள்
- அறிவு, உடல், மனம் ஆகியவற்றின் குறைபாடுகள்
இவை அனைத்தும்
“இடறல்” எனப் பார்க்கப்பட்டன.
ஆனால்
முக்கியமானது— அந்தக் காலத்தின் அறிவோட்டம் இவ்வளவு தான். அவர்கள்:
- மருத்துவ அறிவை
- மனநல அறிவை
- சமூக உளவியல் புரிதலை
- மனித உரிமைச் சிந்தனையை
இன்றைய அளவுக்கு
வளர்த்திருக்க முடியாது.
எனவே அவர்கள்
இந்த குறைகளை பேதைமை எனக் கருதி, அவற்றோடு வாழும் வாழ்க்கை ஊதியம் இல்— அதாவது
பயனற்றது எனக் கூறினர்.
இன்றைய பார்வை –
மனிதநேயம் வளர்ந்த காலம்
இன்றைய உலகம்
இந்தக் குறைகளை:
- உடல் மாற்றம்
- மனநல சவால்
- உடல்–அறிவு பல்வகைமை
எனக்
கருதுகிறது.
இது குறை அல்ல; இது மனிதனின் இயல்பான
பல்வகைமை.
ஆனால் பண்டைத்
தமிழ்ச் சமூகத்தின் பார்வையை நாம் குறை சொல்ல முடியாது. அவர்கள் தங்கள் காலத்தின்
அறிவின் எல்லைக்குள் தான் சிந்தித்தனர்.
சாத்தனார்
கூறுவது:
- அறிவில்லாத வாழ்க்கை
- விடுதலையில்லாத வாழ்க்கை
- குறைகளால் கட்டுப்பட்ட வாழ்க்கை
இவை அனைத்தும் முழுமையான
மனித வாழ்வு அல்ல.
அவர் குறைகளைச்
சுட்டிக்காட்டுவதன் நோக்கம்:
- மனிதன் அறிவை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்
- தன் குறைகளைத் தாண்டி உயர வேண்டும்
- மன–அறிவு வளர்ச்சி தான் உண்மையான வாழ்வு
என்பதை
வலியுறுத்துவது.
அறிவுஅற்றம் காக்கும் கருவி செறுவார்க்கும்
உள்ளழிக்கல் ஆகா அரண் (குறள் 421)
அறிவு என்பது மனிதனுக்கு அழிவு அல்லது துன்பம் வராமல்
காக்கும் உத்தமமான கருவியாகும். அது பகைவர்களாலும் அழிக்க முடியாத வலிமையான
உள்ளரணாகச் செயல்படும்.
உறையூர்
முதுகண்ணன் சாத்தனார் வரலாறு
உறையூர்
முதுகண்ணன் சாத்தனார் சங்க காலப் புலவர்களில் ஒருவர். இவர் சோழ நாட்டின் தலைநகரான
உறையூரைச் சேர்ந்தவர். இவரின் தந்தை பெயர் முதுகண்ணன் ஆகும். இவர் எழுதிய பாடல்கள்
சங்க இலக்கியமான புறநானூற்றில் இடம் பெற்றுள்ளன.
சோழன்
நலங்கிள்ளியைப் பாடும்போது சேட்சென்னி நலங்கிள்ளி என அவன் பெயரைக் குறிப்பிட்டு நலங்கிள்ளியின் தந்தை நெய்தலங்கானல் இளஞ்சேட்சென்னி என்பதைத் தெரியப்படுத்துகிறார்.
புலவரின்
சிறப்புகள்
- சோழன் நலங்கிள்ளியை நேரில் சந்தித்து அறநெறிகளைப்
போதித்தவர்.
- உலகின் நிலையாமையை அரசனுக்கு எடுத்துக் கூறினார்.
- போர் வேண்டாம், மக்கள் நலம் காக்க வேண்டும் என்று அறிவுரை வழங்கினார்.
இயற்றிய
பாடல்கள்
- புறநானூற்றில் இவர் பாடிய பாடல்கள் எண் 27, 28, 29, 30 மற்றும் 325 ஆகும்.
- இவரின் பாடல்கள் அனைத்தும் நீதி மற்றும்
அறக்கருத்துக்களை விளக்குகின்றன.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக