வ. கி. அறவாழி, நார்வே.
(நன்றி: By Kushumika Sikdar Team Geostrata)
(Courtesy: Ancient Diplomacy in East and Southeast Asia - By Kushumika
Sikdar, The Geostra)
கிழக்கு மற்றும் தென்கிழக்கு ஆசியாவில் நமது பண்டைய தூதரக உறவுகள்
பண்டைய தூதரகம் போர்க்களத்தைத் தாண்டி, வர்த்தகம், கலாச்சார பரிமாற்றம் மற்றும் மதத்தின் பரவல் ஆகியவற்றின் செறிந்த கலைப்பாதையை பிரதிநிதித்துவம் செய்தது. தற்போதைய தூதரகம், பொதுவாக குறியீடு செய்யப்பட்ட உடன்படிக்கைகள் மற்றும் சட்டத்தின் மீது தன் சார்பில் வழிநடத்தப்படுகிறது, பண்டைய தூதரகம் பொதுவான பொருளாதார நலன்கள், அரசியல் கூட்டணிகள் மற்றும் பொதுவான மத நம்பிக்கைகள் ஆகியவற்றால் பாதிக்கப்பட்டது.
இந்தியா மற்றும் கிழக்கு மற்றும் தென்கிழக்கு ஆசிய சமுதாயங்களுக்கிடையிலான உயிரோட்டமான உரையாடல்களில் இது உண்மையாக இருந்தது, அங்கு தூதரகம் எப்போதும் வெற்றிகரமான வடிவத்தை எடுத்துக்கொள்ளவில்லை, ஆனால் பரந்த கடல் மற்றும் நிலப்பரப்புகளில் கருத்துக்கள், வியாபாரிகள் மற்றும் தூதர்களின் பரிமாற்றத்தால் நடந்தது.
இந்த தொடர்பின் மிகப்பெரிய சேனல்களில் ஒன்று கடல் சீனா பாதை ஆகும், இதன் மூலம் இந்தியாவின் பரந்த கலாச்சார மற்றும் வர்த்தக இணைப்புகள் இந்தோனேஷியா, தாய்லாந்து, வியட்நாம் மற்றும் சீனா போன்ற நாடுகளுடன் உருவாக்கப்பட்டன. இந்திய வியாபாரிகள், புத்த மற்றும் இந்து சிந்தனையாளர்கள் மற்றும் கலைஞர்கள் இந்த பரந்த வர்த்தக பாதைகளில் பொருட்கள், சிந்தனைகள் மற்றும் கண்டுபிடிப்புகளை எடுத்துச் சென்றனர், ஐரோப்பியக் காலனிய சாம்ராஜ்யங்களுக்கு முன்பே ஒருங்கிணைந்த உலகத்தை வழங்கினர்.
இந்த வரலாற்று செயல்முறையில் மிகவும் செல்வாக்கு மிக்க நடிகர்களில் தென்னிந்திய ராஜ்யங்கள், குறிப்பாக பல்லவர்கள் மற்றும் சோழர்கள், அவர்களின் கடற்படை திறமை மற்றும் வணிக நோக்கங்கள் தென்கிழக்கு ஆசியாவின் தூதரக மற்றும் கலாச்சார காட்சிக்கு முக்கிய பங்களிப்பைச் செய்தன. நவீன இந்திய அடித்தளங்களைப் புரிந்துகொள்ள இது முக்கியமான குறிப்பாகும்.
இந்த வரலாற்று முன்னோடி இந்தியாவின் நவீன கடல்சார் பாதுகாப்பு உத்தியோகபூர்வத்துடன் ஒத்திசைவாக உள்ளது, அங்கு இந்திய கடற்படை கடல் பாதைகளை பாதுகாப்பதில், வழிசெலுத்தல் சுதந்திரத்தை உறுதிப்படுத்துவதில் மற்றும் இந்தியப் பெருங்கடல் வளைய சங்கம் (IORA) மற்றும் SAGAR (பிராந்தியத்தில் அனைவருக்கும் பாதுகாப்பு மற்றும் வளர்ச்சி) போன்ற மன்றங்கள் மூலம் தூதரக முயற்சிகளில் ஈடுபடுவதில்
உதாரணமாக, சோழர்கள் இன்றைய இந்தோனேஷியா மற்றும் இலங்கைக்கு கடற்படை பயணங்களைத் தொடங்கினர், வெறும் போர் நடவடிக்கைகளாக அல்லாமல், வர்த்தக பாதைகளைப் பாதுகாக்கவும், உள்ளூர் அரசியல் அமைப்புகளுடன் கூட்டணிகளை வலுப்படுத்தவும் நடவடிக்கைகளாக.
மற்றொரு பக்கம், பல்லவர்கள் கம்போடியா மற்றும் ஜாவாவின் கோயில் கட்டமைப்புகளில் காணப்படும் இந்தியக் கட்டிடக்கலை மற்றும் மதப் பாதிப்புகளை தென்கிழக்கு ஆசியாவிற்கு பரப்புவதில் முக்கிய பங்கு வகித்தனர். இந்த கலாச்சார பரவல் இந்தியாவின் ஆரம்ப கால மென்மையான சக்தியின் பயிற்சியை வலியுறுத்துகிறது, இது இந்திய கலாச்சார உறவுகள் கவுன்சில் (ICCR), யோகா மற்றும் ஆயுர்வேதாவின் மேம்பாடு மற்றும் இந்தியாவின் ஆக்ட் ஈஸ்ட் கொள்கையில் வரலாற்று தொடர்புகளை மையமாகக் கொண்டு இன்றும் தொடர்கிறது.
இந்த பண்டைய தூதரகத்தின் மரபு, இந்தியா மற்றும் தென்கிழக்கு ஆசியாவுக்கு இடையிலான நிலைத்திருக்கும் மொழி, மத கலை, பண்பாடு ஒற்றுமைகளில் இன்றும் காணப்படுகிறது.
தென்கிழக்கு ஆசியாவில் உள்ள சமஸ்கிருத கல்வெட்டுகளின் எஞ்சியுள்ள பகுதிகளிலிருந்து பகிரப்பட்ட மத மரபுகள் மற்றும் வர்த்தக கூட்டாண்மைகள் வரை, கடந்த கால தூதரக நடவடிக்கைகள் நவீன பிராந்திய உறவுகளை வடிவமைத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. இந்த கட்டுரை கிழக்கு மற்றும் தென்கிழக்கு ஆசியாவில் பண்டைய தூதரகத்தின் பல்வேறு தன்மைகளை ஆராய்கிறது, வர்த்தகம், மதம் மற்றும் கலாச்சார பரிமாற்றங்கள் எவ்வாறு நிலையான இடைமண்டல இணைப்புகளுக்கான அடித்தளத்தை அமைத்தன என்பதை ஆய்வு செய்கிறது, இது 21ஆம் நூற்றாண்டிலும் தொடர்புடையதாகவே உள்ளது.
கடல் சீனா பாதையின் கலாச்சார மற்றும் பொருளாதார தொடர்பு
கடல் சீனா பாதை பண்டைய உலகில் கலாச்சார மற்றும் பொருளாதார பரிமாற்றத்தின் மிக முக்கியமான வழிகளில் ஒன்றாக இருந்தது, இந்தியாவை கிழக்கு மற்றும் தென்கிழக்கு ஆசியாவின் மாபெரும் நாகரிகங்களுடன் இணைத்தது. அதன் நிலப்பரப்புப் பகுதி, முதன்மையாக சீனாவை மத்திய ஆசியா மற்றும் மெடிடரேனியுடன் இணைத்தது, கடல் நெட்வொர்க் இந்தியப் பெருங்கடல் மற்றும் தெற்கு சீனக் கடலுக்கு அப்பால் பொருட்கள், மக்கள் மற்றும் கருத்துக்களின் இயக்கத்தை எளிதாக்கியது.
இந்த கடல் பாதைகள் ஒரு செழிப்பான வர்த்தக அமைப்பை உருவாக்கின, இது பெரும்பாலும் இராணுவ வெற்றிகளுக்கு பதிலாக இரு நாடுகளின் பொருளாதார நலன்களில் அடிப்படையிலான தூதரக நடவடிக்கைகளை ஊக்குவித்தது.
வர்த்தகம் இந்த தொடர்புகளுக்கான முதன்மை வாகனமாக இருந்தது, இந்திய வியாபாரிகள் சீனா, சாம்பா (தற்போதைய வியட்நாம்) மற்றும் சுமத்ராவில் உள்ள ஸ்ரீவிஜயா இராச்சியம் போன்ற பகுதிகளுக்கு மசாலா, துணிகள், ரத்தினங்கள் மற்றும் யானை தந்தங்களை ஏற்றுமதி செய்தனர். பதிலாக, இந்தியா பட்டு, செராமிக்ஸ் மற்றும் மதிப்புமிக்க உலோகங்களை இறக்குமதி செய்தது, பொருளாதார பரஸ்பர சார்பை வலுப்படுத்தியது. இருப்பினும், இந்த பரிமாற்றங்களின் முக்கியத்துவம் வர்த்தகத்தைத் தாண்டி விரிந்தது. கடல் சீனா பாதை கருத்துக்கள், மதங்கள் மற்றும் கலை மரபுகளை பரப்புவதற்கான சேனலாகவும் மாறியது, தென்கிழக்கு ஆசியாவின் கலாச்சார காட்சியை மாற்றியது.
இந்திய வியாபாரிகள் தனியாக பயணம் செய்யவில்லை—புத்த பிக்குகள், இந்து அறிஞர்கள் மற்றும் கலைஞர்கள் அவர்களைத் தொடர்ந்து சென்றனர், மத மற்றும் தத்துவக் கோட்பாடுகளை பரப்புவதில் முக்கிய பங்கு வகித்தனர். குறிப்பாக புத்தம், இந்தியாவில் இருந்து பிக்குகள், புகழ்பெற்ற நபர்கள் போன்ற பாக்சியன் மற்றும் போதிதர்மா ஆகியோர் சீனா மற்றும் அதன் புறம் பயணம் செய்து, சமஸ்கிருத நூல்களை சீன மொழியாக மொழிபெயர்த்து, உள்ளூர் மத நடைமுறைகளைப் பாதித்தனர்.
இந்துமதமும் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது, ஜாவா மற்றும் கம்போடிய மரபுகளில் இராமாயணம் மற்றும் மகாபாரதம் போன்ற இந்து காவியங்களை ஏற்றுக்கொண்டது.
இந்த கலாச்சார பரிமாற்றங்கள் கெமர் பேரரசு, மஜாபஹித் இராச்சியம் மற்றும் ஸ்ரீவிஜயா வம்சம் உள்ளிட்ட பல தென்கிழக்கு ஆசிய அரசியலமைப்புகளின் மத மற்றும் அறிவாற்றல் மரபுகளை வடிவமைக்க உதவின.
இந்திய அறிவு முறைமைகள், மொழிகள் மற்றும்
கட்டிடக்கலை பாணிகளின் தாக்கம் தென்கிழக்கு ஆசியா முழுவதும் தெளிவாகக்
காணப்படுகிறது. தாய்லாந்து முதல் இந்தோனேஷியா வரை உள்ள கோவில்களில் சமஸ்கிருதம்
மற்றும் தமிழில் கல்வெட்டுகள் காணப்படுகின்றன, இது ஆழமான மொழியியல்
மற்றும் பாண்டித்ய உறவுகளை பிரதிபலிக்கின்றன. இராமாயணம், மகாபாரதம் மற்றும் பல புராணங்கள் போன்ற நூல்கள் சமஸ்கிருதம் மற்றும் தமிழில்
கோவில் சுவர்களில் கல்வெட்டாக மட்டுமின்றி, உள்ளூர் இலக்கிய
மற்றும் நடிப்பு மரபுகளிலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு, அந்தப் பகுதியின்
கலாச்சார கதைகளை வடிவமைத்தன.
பல்லவர்கள் மற்றும் சோழர்கள் உருவாக்கிய இந்திய கட்டிடக்கலை அழகியல், கம்போடியாவில் அங்க்கோர் வாட் மற்றும் இந்தோனேஷியாவில் போரோபுதூர் போன்ற பெரிய கோயில் வளாகங்களை கட்டுவதற்கு ஊக்கமளித்தன. இந்த இடங்கள், உள்ளூர் மரபுகளை இந்திய அழகியல் உடன் கலந்தவாறு, பண்டைய தூதரக மற்றும் கலாச்சார பரிமாற்றங்களின் நிலையான சின்னங்களாக நிற்கின்றன.
வர்த்தகம், மத பரவல் மற்றும் கலை பரவல் மூலம், கடல் சீனா பாதை கிழக்கு மற்றும் தென்கிழக்கு ஆசியாவின் வரலாற்று பாதையை வடிவமைத்தது. அதன் மரபு இன்றும் பகிரப்பட்ட கலாச்சார மரபுகள், மொழி ஒற்றுமைகள் மற்றும் பொருளாதார கூட்டாண்மைகளில் நிலைத்திருக்கிறது, பண்டைய உலகில் தூதரகம் வெறும் அரசியல் கலை பற்றியது அல்ல, ஆனால் வர்த்தகம் மற்றும் கலாச்சார பரிமாற்றத்தின் மூலம் உருவாக்கப்பட்ட ஆழமான மற்றும் நிலையான பிணைப்புகள் பற்றியது என்பதை வலியுறுத்துகிறது.
கிழக்கு மற்றும் தென்கிழக்கு ஆசியாவில் இந்தியாவின் தூதரக செல்வாக்கு
இந்தியா கிழக்கு மற்றும் தென்கிழக்கு ஆசியாவுடன் உறவு இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நீடிக்கிறது, உலக வரலாற்றில் மிகவும் நீடித்த தூதரக உறவுகளில் ஒன்றாக உருவாகியுள்ளது. பின்னர் வந்த காலனித்துவ சக்திகளின் விரிவாக்க நடவடிக்கைகளுக்கு
மாறாக, இந்தப் பகுதியில் இந்தியாவின் தாக்கம் பெரும்பாலும் மதம், கலாச்சாரம் மற்றும் அறிவு பரிமாற்றத்தை மையமாகக் கொண்ட மென்மையான
வடிவில் தூதரகத்தால் இயக்கப்பட்டது, நேரடி அரசியல் கட்டுப்பாட்டால் அல்ல. இந்த நீண்டகால தொடர்பு பல தென்கிழக்கு ஆசிய நாகரிகங்களின் அரசியல், சமூக மற்றும் கலை நெசவுகளை வடிவமைத்தது, ஆழமான வரலாற்று மற்றும் தூதரக உறவுகளுக்கான அடித்தளத்தை அமைத்தது.
இந்தியாவின் மென்மையான சக்தி தூதரகத்தின் மையத்தில் இந்துமதம் மற்றும் புத்தமதத்தின் பரவல் இருந்தது, இது உள்ளூர் சமூகங்களை இந்திய மரபுகளுடன் ஒருங்கிணைப்பதில் முக்கிய பங்கு வகித்தது.
மத தத்துவங்களை பரப்புவது கட்டாயமாக அல்லாமல், இந்திய சிந்தனையை சட்டபூர்வம் மற்றும் ஞானத்தின் மூலமாகக் கண்ட ஆட்சியாளர்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. இந்து மற்றும் புத்த சிந்தனைகள் தென்கிழக்கு ஆசிய ஆட்சி, கோயில் கட்டிடக்கலை மற்றும் கலை வெளிப்பாடுகளைப் பாதித்தன, கம்போடியாவில் அங்க்கோர் வாட் மற்றும் இந்தோனேஷியாவில் போரோபுதூர் போன்ற மாபெரும் மத இடங்களை உருவாக்குவதற்கு வழிவகுத்தன. இந்த கட்டிட அதிசயங்கள், இந்து-புத்த சின்னங்களுடன் ஆழமாக இணைக்கப்பட்டு, இந்திய கலாச்சார மற்றும் ஆன்மீக சிந்தனைகள் உள்ளூர் மரபுகளுடன் எவ்வாறு எளிதாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன என்பதை விளக்குகின்றன.
மொழி மற்றும் எழுத்து இந்தியாவின் நிலையான செல்வாக்கை மேலும் காட்டுகின்றன. சமஸ்கிருதம் மற்றும் தமிழ் அடிப்படையிலான எழுத்துக்கள் பல தென்கிழக்கு ஆசிய எழுத்து அமைப்புகளின் அடித்தளமாக அமைந்தன, இதில் தாய், கெமர் மற்றும் ஜாவானீஸ் ஆகியவை அடங்கும். இராமாயணம் மற்றும் மகாபாரதம் போன்ற இந்திய காவியங்கள் உள்ளூர் கதைப்பாடல் மற்றும் நாடக மரபுகளில் மறுபரிசீலிக்கப்பட்டன, இலக்கியம் மற்றும் நிகழ்ச்சி கலைகளில் இந்தியாவின் தாக்கத்தை உறுதிப்படுத்துகின்றன.
பண்டைய அங்க்கோர் பேரரசின் கெமர் கல்வெட்டுகள் மற்றும் ஆரம்ப ஜாவாவின் பல்லவர் கால எழுத்துக்கள் இந்த ஆழமான மொழி பரிமாற்றத்தை எடுத்துக்காட்டுகின்றன.
கலாச்சாரம் மற்றும் மதத்தைத் தாண்டி, இந்திய குடியேறிகள் மற்றும் வியாபாரிகள் இந்த பிராந்தியத்தில் ஆட்சி மற்றும் சட்ட மரபுகளை வடிவமைப்பதில் முக்கிய பங்கு வகித்தனர். ஆரம்ப இந்திய வியாபாரிகள், படை வீரர்கள் மற்றும் அறிஞர்கள் உள்ளூர் ஆட்சியாளர்களுக்கு ஆலோசனை வழங்கி, இந்திய அரசியல் தத்துவம் மற்றும் நிர்வாக நடைமுறைகளின் கூறுகளை அறிமுகப்படுத்தினர். புனான், ஸ்ரீவிஜயா மற்றும் மஜாபஹித் போன்ற பல தென்கிழக்கு ஆசிய அரசியலமைப்புகள், தங்கள் ஆட்சி அமைப்புகளை இந்தியக் கோட்பாடுகளின் அடிப்படையில் வடிவமைத்து, தர்மசாஸ்திரம் (இந்து சட்டக் குறியீடுகள்) மற்றும் புத்த அரசியல் கலை கூறுகளை தங்கள் சட்ட அமைப்புகளில் ஒருங்கிணைத்தன.
துறைமுக நகரங்களில் இந்திய வம்சாவளி சமூகங்களின் இருப்பு பொருளாதார மற்றும் தூதரக பிணைப்புகளை எளிதாக்கியது, நேரடி நிலப்பரப்பு விரிவாக்கம் இல்லாமல் இந்தியாவின் செல்வாக்கை வலுப்படுத்தியது.
இந்தியாவின் பண்டைய தூதரக அணுகுமுறை கிழக்கு மற்றும் தென்கிழக்கு ஆசியாவுக்கு சர்வதேச உறவுகளை வடிவமைப்பதில் கலாச்சார பரிமாற்றத்தின் சக்தியை வெளிப்படுத்துகிறது. அந்தப் பகுதியின் பகிர்ந்த மொழியியல், கலை மற்றும் ஆன்மிக மரபுகள் இன்றைய தூதரகம், வர்த்தகம் மற்றும் மூலோபாய கூட்டாண்மைகளை தொடர்ந்து பாதிக்கின்றன, இந்தியாவின் வரலாற்று ஈடுபாடு வெறும் கடந்தகாலத்தின் ஒரு சின்னமாக அல்லாமல், நீடித்த உலகளாவிய தொடர்புகளுக்கான அடித்தளமாக இருந்தது என்பதை நிரூபிக்கின்றன.
பண்டைய இந்தியாவின் தென்கிழக்கு ஆசியாவில் செல்வாக்கு: பல்லவர்கள் மற்றும் சோழர்களின் பங்கு
பல்லவர் மற்றும் சோழ வம்சங்கள் மதம், கலை, மொழி மற்றும் ஆட்சி மூலம் மென்மையான சக்தி தூதரகத்தின் மூலம் தென்கிழக்கு ஆசிய அரசியலமைப்புகளை வடிவமைப்பதில் முக்கிய பங்கு வகித்தன. இராணுவ வெற்றிகளுக்கு மாறாக, அவர்களின் செல்வாக்கு பிராந்தியத்தின் கட்டிடக்கலை மற்றும் அரசியல் காட்சிகளை வரையறுத்த கலாச்சார பரிமாற்றங்களில் அடங்கியது.
பல்லவர்கள் (கி.பி. 4-9 ஆம் நூற்றாண்டு) இந்திய கட்டிடக்கலை பாணிகளை தென்கிழக்கு ஆசியாவுக்கு பரப்புவதில் முக்கிய பங்கு வகித்தனர். மாமல்லபுரத்தில் உள்ள அவர்களின் கற்பாறை கோவில்கள் இந்தோனேஷியாவில் உள்ள பிரம்பனான் மற்றும் கம்போடியாவில் உள்ள அங்கோர் வாட் போன்ற கட்டிடங்களுக்கு உந்துதலாக இருந்தன. கூடுதலாக, பல்லவ எழுத்து கெமர், ஜாவானீஸ் மற்றும் தாய் எழுத்து முறைமைகளுக்கு அடித்தளமாக மாறி, இந்தியா மற்றும் அந்தப் பகுதியின் இடையே ஆழமான மொழியியல் உறவுகளை வளர்த்தது.
சோழ பேரரசு (9-13 ஆம் நூற்றாண்டு CE) ராஜேந்திர சோழர் போன்ற ஆட்சியாளர்களின் கீழ் செழித்தது, அவர்கள் தென்கிழக்கு ஆசிய வர்த்தக பாதைகளில் கடற்படை ஆதிக்கத்தை நிறுவி, ஸ்ரீவிஜயா (தற்போதைய இந்தோனேஷியா மற்றும் மலேசியா) உடன் தூதரக உறவுகளை வலுப்படுத்தினர்.
சோழ பாணி கோவில்கள், இந்து தெய்வங்களுக்கு
அர்ப்பணிக்கப்பட்டு, தென்கிழக்கு ஆசியாவில் கட்டப்பட்டபோதிலும், அந்த வம்சத்தின் ஆதரவு புத்த மடாலயங்களுக்கும் விரிந்தது, மகாயான புத்தமதத்தின் பரவலுக்கு பங்களித்தது.
கலை மற்றும் மதத்தைத் தாண்டி, இரு வம்சங்களும் இந்திய சட்ட மற்றும் ஆட்சி அமைப்புகளை அறிமுகப்படுத்தின, தென்கிழக்கு ஆசிய ஆட்சியாளர்கள் தர்மசாஸ்திரம் மற்றும் அர்த்தசாஸ்திரத்தின் கூறுகளை ஏற்றுக்கொண்டனர். தெய்வீக அரசாட்சி, சமூக வரிசை மற்றும் கோயில் அடிப்படையிலான நிர்வாகத்தின் கருத்துக்கள் உள்ளூர் அரசியல் அமைப்புகளில் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டன.
பல்லவர்கள் மற்றும் சோழர்கள் தென்கிழக்கு ஆசியாவில் நிலையான மரபை விட்டுச் சென்றனர், பகிரப்பட்ட மத மரபுகள், கட்டிட அதிசயங்கள் மற்றும் மொழி தொடர்புகளில் தென்படுகின்றன.
அவர்கள் பங்களிப்புகள் இந்தியாவின் பண்டைய தூதரகம், கலாச்சார மற்றும் பொருளாதார பரிமாற்றங்களால் இயக்கப்பட்டு, தென்கிழக்கு ஆசிய நாகரிகங்களின் அடித்தளங்களை எவ்வாறு வடிவமைத்தன என்பதை விளக்குகின்றன, இது இன்றும் பிராந்திய பிணைப்புகளைப் பாதிக்கின்றது.
கடற்படை நடவடிக்கைகள் மற்றும் இராணுவ செல்வாக்கு
இந்தியாவின் தென்கிழக்கு ஆசியாவில் செல்வாக்கு பெரும்பாலும் மென்மையான சக்தி தூதரகத்தால் வடிவமைக்கப்பட்டது, சோழ பேரரசு (9-13 ஆம் நூற்றாண்டு CE) கடற்படை நடவடிக்கைகள் பயன்படுத்தி ஒரு முக்கிய மாற்றத்தை குறித்தது. வர்த்தகம், மத பரிமாற்றம் மற்றும் கலாச்சார தூதரகத்தை நம்பிய முந்தைய தொடர்புகளுக்கு மாறாக, சோழர்கள் தங்கள் வலுவான கடற்படையை பயன்படுத்தி, குறிப்பாக வங்காள விரிகுடா மற்றும் மலாக்கா நீரிணை பகுதியில் கடல் வர்த்தக பாதைகளில் ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்டினர். இந்த மாற்றம் இராணுவ வலிமை பிராந்தியத்தில் இந்தியாவின் தூதரக மற்றும் வர்த்தக ஆசைகளின் நீட்சியாக மாறியது என்பதை வலியுறுத்துகிறது.
ராஜேந்திர சோழர் இன் 11 ஆம் நூற்றாண்டு கடற்படை நடவடிக்கை ஸ்ரீவிஜயாவுக்கு எதிராக
சோழ இராணுவ செல்வாக்கின் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க உதாரணங்களில் ஒன்று 1025 CE இல் ஸ்ரீவிஜயா பேரரசுக்கு எதிராக ராஜேந்திர சோழர் I தலைமையில் நடத்தப்பட்ட கடற்படை நடவடிக்கையாகும், இது தற்போதைய இந்தோனேஷியா, மலேசியா மற்றும் தெற்கு தாய்லாந்து உள்ளிட்ட பரந்த கடல் பகுதிகளை கட்டுப்படுத்தியது.
«இராசேந்திர சோழனின் பயணம் மண்ணை
கைப்பற்றும் நடவடிக்கையாக அல்லாமல், இந்திய வர்த்தக
மற்றும் தூதரக நலன்களைப் பாதுகாக்கும் மூலோபாய நடவடிக்கையாக இருந்தது”.
பிரதான இலக்கு: கடல் வர்த்தக பாதைகளின் கட்டுப்பாடு
ஸ்ரீவிஜயா மலாக்கா நீரிணையை ஆதிக்கியது, இது இந்தியப் பெருங்கடல் மற்றும் தெற்கு சீனக் கடலுக்கு இடையிலான முக்கிய இணைப்பு, மசாலா, துணிகள் மற்றும் மதிப்புமிக்க உலோகங்கள் போன்ற லாபகரமான வர்த்தக பொருட்களின் ஓட்டத்தை கட்டுப்படுத்தியது. ஸ்ரீவிஜயா துறைமுகங்களைத் தாக்கி அதன் கட்டுப்பாட்டை சிதறடித்து, சோழர்கள் தென்கிழக்கு ஆசிய சந்தைகளுக்கு இந்திய வியாபாரிகளின் அணுகலை பாதுகாக்கவும், வர்த்தக நெட்வொர்க்குகள் திறந்தவாறு இருக்கவும் முயன்றனர்.
நிலப்பரப்பு விரிவாக்கம் இல்லாத இராணுவ செல்வாக்கு
பின்னர் ஐரோப்பிய சக்திகளை மாறாக, சோழ கடற்படை நடவடிக்கைகள் தென்கிழக்கு ஆசியாவில் நிரந்தர நிலப்பரப்பு கட்டுப்பாட்டை நாடவில்லை. மாறாக, இந்த நடவடிக்கைகள் இந்தியாவின் பொருளாதார நலன்களை பாதுகாக்க, தூதரக நலன்களை வலுப்படுத்த மற்றும் வர்த்தக பாதைகளின் நிலைத்தன்மையை உறுதிப்படுத்த வடிவமைக்கப்பட்டன.
சோழ ஆட்சியாளர்கள் இராணுவ சக்தியை வர்த்தக நன்மைகளைப் பாதுகாக்க, கூட்டணிகளை வலுப்படுத்த மற்றும் இந்தியாவின் கடற்படை திறன்களை கூட்டாளிகள் மற்றும் எதிரிகளுக்கு காட்டுவதற்கான ஒரு வழியாகக் கண்டனர்.
இந்த மூலோபாய கடற்படை பிரச்சாரங்கள் மூலம், சோழர்கள் இராணுவ வலிமை மற்றும் தூதரகம் எவ்வாறு இணைந்து இருக்க முடியும் என்பதை காட்டினர், தென்கிழக்கு ஆசிய வர்த்தகம் மற்றும் அரசியலில் இந்தியாவின் தொடர்ந்திருக்கும் இருப்பை உறுதிப்படுத்தினர். கடின சக்தியை கலாச்சார தூதரகத்துடன் கலக்க அவர்களின் திறன் பண்டைய இந்திய ஈடுபாட்டின் ஒரு தனித்துவமான உதாரணமாக உள்ளது.
தென்கிழக்கு ஆசியாவில் பண்டைய இந்திய மென்மையான சக்தியின் நிலையான நெருப்புகள்
பண்டைய இந்திய தூதரகத்தின் கலாச்சார மரபு தென்கிழக்கு ஆசியாவின் அடையாளங்கள், மரபுகள் மற்றும் கலை வெளிப்பாடுகளை தொடர்ந்து வடிவமைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. பல நூற்றாண்டுகளின் மாற்றங்களுக்குப் பிறகும், இந்தியாவின் வரலாற்று செல்வாக்கின் எஞ்சியுள்ள பகுதிகள் பிராந்தியத்தின் மத நடைமுறைகள், மொழி மரபுகள் மற்றும் ஆட்சி அமைப்புகளில் ஆழமாக பதிந்துள்ளன. இந்த நிலையான தொடர்புகள் இந்தியாவின் ஆரம்ப கால கலாச்சார தூதரகம் தற்போதைய ஈடுபாடுகளுக்கான அடித்தளத்தை எவ்வாறு அமைத்தது என்பதை வலியுறுத்துகின்றன, சர்வதேச உறவுகளில் மென்மையான சக்தியின் நிலையான தாக்கத்தை காட்டுகின்றன.
இந்து மற்றும் புத்த மரபுகள்: இந்திய மத தத்துவங்கள், குறிப்பாக இந்துமதம் மற்றும் புத்தமதம், தாய்லாந்து, கம்போடியா, மியான்மார், லாவோஸ் மற்றும் இந்தோனேஷியாவில் தொடர்ந்து செழிக்கின்றன.
கம்போடியாவில் உள்ள அங்க்கோர் வாட் மற்றும் இந்தோனேஷியாவில் உள்ள பிரம்பனான் போன்ற மாபெரும் கோயில் வளாகங்கள் இந்து-புத்த மரபின் சக்திவாய்ந்த சின்னங்களாக இருந்து, ஆண்டுதோறும் மில்லியன் கணக்கான பார்வையாளர்களை ஈர்க்கின்றன. தாய் மற்றும் கெமர் மன்னர்கள் இன்னும் இந்திய தர்ம மரபுகளில் வேரூன்றிய பட்டங்கள் மற்றும் சடங்குகளை ஏற்றுக்கொள்கின்றனர், இந்திய கலாச்சார செல்வாக்கின் முறையற்ற நூலைக் காட்டுகின்றன.
தென்கிழக்கு ஆசிய கலை வடிவங்களில் இந்திய காவியங்கள்
மூன்று ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தென்கிழக்கு ஆசியா முழுவதும் பரவிய இராமாயணம் மற்றும் மகாபாரதம், பிராந்தியத்தின் கலை மற்றும் இலக்கிய வெளிப்பாடுகளுக்கு மையமாகவே உள்ளன. தாய்லாந்தில், இராமகியன்—இராமாயணத்தின் உள்ளூர் வடிவம்—பாரம்பரிய நடனம் மற்றும் நாடக நிகழ்ச்சிகளுக்கு ஒருங்கிணைக்கப்பட்டுள்ளது.
அதேபோல், இந்தோனேஷியாவின் வயாங் குலிட் (நிழல் பொம்மலாட்டம்) இந்த இந்திய காவியங்களின் கதைகளை விவரிக்கத் தொடர்கிறது, இந்து புராணங்களை உள்ளூர் கலை மரபுகளுடன் கலக்கிறது.
இந்த ஆழமான வரலாற்று தொடர்புகளை உணர்ந்து, இந்தியா தனது "கிழக்கு நடவடிக்கை கொள்கை" மூலம் தென்கிழக்கு
ஆசியாவுடன் தனது தூதரக, கலாச்சார மற்றும்
பொருளாதார உறவுகளை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கச் செயல்பட்டுள்ளது. இந்த முயற்சி
வர்த்தகம், இணைப்பு மற்றும் பாதுகாப்பில் மூலோபாய ஒத்துழைப்பை
வலுப்படுத்துவதோடு, கலாச்சார பரிமாற்றங்கள் மூலம் இந்தியாவின் மிருதுவான சக்தி
தூதரகத்தை வலுப்படுத்துகிறது.
கலாச்சார மையங்கள் மற்றும் மொழி திட்டங்கள்
இந்தியா தென்கிழக்கு ஆசியா முழுவதும் இந்திய கலாச்சார மையங்களை (ICCs) நிறுவியுள்ளது, இந்தி, சமஸ்கிருதம் மற்றும் தமிழ் மொழி பாடநெறிகள், யோகா மற்றும் பாரம்பரிய இந்திய நடனம் மற்றும் இசையை மேம்படுத்துகிறது. இந்த மையங்கள் கடந்த காலம் மற்றும் தற்போதைய காலம் இடையிலான பாலமாக செயல்பட்டு, மக்கள்-மக்கள் தொடர்புகளை வலுப்படுத்துகின்றன.
இந்தியாவின் பவுத்த உறவுகள்
இந்தியா தாய்லாந்து, மியான்மர் மற்றும்
இலங்கை போன்ற நாடுகளுடன் வலுவான உறவுகளை வளர்க்க புத்த மரபு தூதரகத்தை
பயன்படுத்தியுள்ளது. நாளந்தா பல்கலைக்கழகத்தை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தல், புத்த சுற்றுலா திட்டம் மற்றும் பண்டைய புத்த மையங்களில் கூட்டு தொல்பொருள்
ஆராய்ச்சி போன்ற முயற்சிகள் இந்தியாவின் ஆன்மிக மற்றும் கலாச்சார மையமாக இருந்த
வரலாற்று பங்கைக் கட்டவிழ்க்கின்றன.
.jpeg)
