புறநானூறு

 

புறநானூறு 150 

புறநானூறு 150-வது பாடலை வன்பரணர் பாடியுள்ளார். பாடப்பட்டவன் கண்டீரக் கோப்பெரு நள்ளி (தோட்டிமலை அல்லது நளிமலை மன்னன்) ஆவார். 

பாடல் தகவல்கள்:

• பாடியவர்: வன்பரணர்
• பாடப்பட்டோன்: கண்டீரக் கோப்பெரு நள்ளி
• திணை: பாடாண் திணை
• துரை: பரிசில் 

கூதிர்ப் பருந்தின் இருஞ் சிறகு அன்ன
பாறிய சிதாரேன், பலவுமுதல் பொருந்தித்
தன்னும் உள்ளேன், பிறிதுபுலம் படர்ந்த என்
உயங்குபடர் வருத்தமும் உலைவும் நோக்கி

 மான்கணம் தொலைச்சிய குருதியங் கழற்கால்
வான்கதிர்த் திருமணி விளங்கும் சென்னிச்
செல்வத் தோன்றல், ஓர் வல்வில் வேட்டுவன்
தொழுதனென் எழுவேற் கைகவித்து இரீஇ
இழுதின் அன்ன வால்நிணக் கொழுங்குறை

கான்அதர் மயங்கிய இளையர் வல்லே
தாம்வந்து எய்தா அளவை, ஒய்யெனத்
தான்ஞெலி தீயின் விரைவனன் சுட்டு, ‘நின்
இரும்பேர் ஒக்கலொடு தின்ம்’ எனத் தருதலின்
அமிழ்தின் மிசைந்து, காய்பசி நீங்கி

நல்மரன் நளிய நறுந்தண் சாரல்
கல்மிசை அருவி தண்ணெனப் பருகி
விடுத்தல் தொடங்கினேன் ஆக, வல்லே
“பெறுதற் கரிய வீறுசால் நன்கலம்
பிறிதொன்று இல்லை; காட்டு நாட்டோம்” என

மார்பிற் பூண்ட வயங்குகாழ் ஆரம்
மடைசெறி முன்கை கடகமொடு ஈத்தனன்
‘எந்நா டோ?’ என, நாடும் சொல்லான்;
‘யாரீ ரோ!’ எனப், பேரும் சொல்லான்:
பிறர்பிறர் கூற வழிக்கேட் டிசினே;

இரும்பு புனைந்து இயற்றாப் பெரும்பெயர்த் தோட்டி
அம்மலை காக்கும் அணிநெடுங் குன்றின்
பளிங்கு வகுத் தன்ன தீநீர்
நளிமலை நாடன் நள்ளிஅவன் எனவே.

பாடலின் சூழல் மற்றும் பொருள்:

• குளிர்காலத்தில் பருந்தின் இறகு போல கிழிந்துபோன பழைய ஆடையை அணிந்திருந்த புலவர் வன்பரணர், வறுமையாலும் நீண்ட பயணத்தாலும் மிகுந்த களைப்புடன் பலா மரத்தின் அடியில் அமர்ந்திருந்தார். 
• அப்போது, மான் கூட்டத்தை வேட்டையாடிவிட்டு, குருதி படிந்த கால்களுடனும், தலையில் ஒளிரும் மணியுடன் கூடிய முடியுடனும், வில்லேந்திய ஒரு வேட்டுவ வடிவத்தில்தோன்றியவன் மன்னன் நள்ளி.
• புலவர் எழுந்து நின்றபோது, நள்ளி தன் கையால் அமருமாறு சைகை செய்தான். 
• தன் கையில் இருந்த தீக்கடைக் கோலால் தீ மூட்டி, வேட்டையாடி வந்த மானின் கறியைச் சுட்டு, "உங்கள் சுற்றத்தாரோடு சேர்ந்து உண்ணுங்கள்" என்று கூறி புலவருக்கு வழங்கினான். 
• அமிழ்தம் போன்ற அந்த உணவை உண்டு பசி தீர்ந்த பின்னர், அருகில் ஓடிய குளிர்ந்த நீரைப் பருகினர். 
• நள்ளி தன் பெயரையும் நாட்டையும் சொல்லாவிட்டாலும், அவன் அணிந்திருந்த வைர ஆரத்தையும் (மாலையையும்), கடகத்தையும் (வளையலையும்) பரிசாக வழங்கினான். பின்னர் ஊராரிடம் விசாரித்தே அவன் 'கண்டீரக் கோப்பெரு நள்ளி' என புலவர் அறிந்து கொண்டார்.

எளிய தமிழில் பாடல் 

குளிர்காலக் காற்றில் பருந்துச் சிறகு

பறந்து விழுந்ததுபோல் கிழிந்த ஆடை

புலவர் உடலில் பிணைந்திருந்தது

பலா மரத்தடியில் தனிமை நிழலில்

பல ஊர்கள் அலைந்த களைப்பு தாங்கி

அமர்ந்திருந்தார் மனம் சோர்ந்து.

வல்வில் வேட்டுவன் நள்ளி வந்தான்

காலில் மானின் குருதி கறை தாங்கி

தலையில் மணிமகுடம் மின்னி

செல்வத் திருமகன் போலத் தோன்றினான்.

புலவர் எழுந்து கைகூப்பித் தொழுதார்

வேட்டுவன் கையால் அமரச் செய்தான்.

தீக்கடைக் கோலில் தீ மூட்டி

வெண்ணிறப் பதம் வருமாறு

மான்கறியை இதமாகச் சுட்டு

“உங்கள் சுற்றத்தாரோடு உண்ணுங்கள்”

என்று அன்போடு கொடுத்தான்.

அமிழ்தம் போலச் சுவை கொண்ட

அந்தக் கறி பசியை ஆற்றியது.

குளிர்ந்த நீர்நதியில் பருகி

பாதை தொடர்ந்தோம் நெஞ்சம் நிறைந்து.

“காட்டுநாட்டில் வாழும் நாங்கள்

அணிகலன் தருவதற்கு எம்மிடம் இல்லை”

என்று சொல்லி நள்ளி

தன் மார்பிலிருந்த வயிரமாலையும்

கையிலிருந்த கடகத்தையும்

கழற்றி எங்களுக்குக் கொடுத்தான்.

“எந்த நாட்டுக்காரன்?” கேட்டோம்

அவன் சொல்லவில்லை.

“யார்?” கேட்டோம்

அவன் பெயரையும் சொல்லவில்லை.

மர்ம நிழல் போல மறைந்தான்.

பின்னர் வழியில் சந்தித்தோரிடம்

அவனைப் பற்றித் தெரிந்தோம்—

அவன் தோட்டிமலை அரசன் நள்ளி,

பளிங்கு நீர்நாட்டை ஆளும்

நளிமலையின் வீரன்.